Czyli o tym, dlaczego nie ma mnie tyle, ile bym chciała…

Tradycyjnie już najlepsze pomysły na notki przychodzą mi jak dopijam kubek zimnej kawy, i jak powinnam robić zupełnie coś innego. Bo wtedy zawsze mogę poudawać, że jednak robię coś kreatywnego, coś co nie do końca jest niepotrzebne, bo przecież rozwija mnie samą. Prawda? (teraz jest ten moment, kiedy można się pośmiać z naiwności autorki tego wywodu)

A skoro już przy nałogach jesteśmy, bo za taki uznaję kawę, to zmarnowałam dziś kilka godzin grając z Zumę na fejsbuku… Chyba nie powinnam się do tego przyznawać.

Żeby nie było, że tylko wypisuję tutaj jakieś „bezeduuuury”, to ładnie odniosę się do tytułu tegoż wpisu i pomarudzę sobie na mój jakże ciężki los.

Numero uno, czyli zmęczenie i brak czasu, czyli coś zupełnie normalnego jak się spędza całe dnie w pracy. Bywa. Niestety nie pomaga mi to w prowadzeniu naszej wspaniałej strony na „fejsie”. Dlatego tak oficjalnie: jakby ktoś z redakcji chciałby mnie wspomóc zostając adminem naszej małej twarzy, to proszę się zgłosić.

I czy mogę już to zaliczyć do nieudanych projektów?

Numero … a jak będzie „dwa”? Jak widać moja wiedza czasami kuleje, a nawet bardzo. Z cyklu nieco prywatnych wynurzeń. Przez brak czasu wydłuża mi się lista książek do przeczytania. Pocieszające jest, że kończę właśnie „Tropiciela” i będę mogła zabrać się za „Atrofię” w tempie ekspresowym (gdyby czytała to moja promotor, to by mnie pewnie nie dopuściła do obrony, albo podziwiała mój spokój i, żeby nie być skromnym przez chwilę, niesamowitą jakość pracy magisterskiej). A potem odetchnę trochę przy tomiskach Martina — co dobrze się składa, bo już udało mi się zapomnieć połowę serialowej „Gry o tron” więc się chyba nie będę wszystkiego spodziewała w książce, plus różnice fabularne.

A ponieważ w pracy miewam dłuższe wolne chwile, to może ktoś mi coś jeszcze poleci do poczytania (tak jakbym miała mało na półce…). Najlepiej lekkie i przyjemne.

Z niepotrzebnych rzeczy, to jeszcze dodam: gram w „Dragon Nest” — kolejna rzecz, która zabiera mi czas, bo przecież mam go aż za wiele.

Z ciekawości: jak moi czytelnicy marnują czas?